Αγαπημένε μου αναγνώστη γεια σου. Την εβδομάδα που μας πέρασε η στήλη έκλεισε έναν χρόνο ζωής. Πώς περνάει ο καιρός, έ; Σαν χτες θυμάμαι να πρήζω τον φίλο Kon Pau να στήσουμε το μπλογκ, όλο χαρά και ανυπομονησία για το νέο αυτό εγχείρημα. Ακόμα τον πρήζω δηλαδή αλλά νομίζω λιγότερο, κάτι έχω μάθει έκτοτε και κινούμαι αυτόνομα, τουλάχιστον για τα βασικά. Σαν κωλόγερος ακούγομαι όμως και δεν ταιριάζει στη μέρα, ένα κεράκι είπαμε να σβήσουμε ρε αδερφέ και να ευθυμήσουμε παρέα.

Σε αυτά τα πρώτα γενέθλια αγαπημένε μου αναγνώστη θα ασχοληθώ με το αγαπημένο μου θέμα. Σήμανση. Ελπίζω να μην έχεις αντίρρηση μέρα που είναι. Σου υπόσχομαι ότι θα γελάσεις κι εσύ.

Ιστορικές πινακίδες

Πάμε να ξεκινήσουμε με μια συλλογή ιστορικών πινακίδων από την πόλη. Μιλάμε για πινακίδες εικοσαετίας και βάλε, που παραμένουν πεισματάρικα στη θέση τους αψηφώντας το πέρασμα του χρόνου. Τι κι αν έχουν κάνει μερικές ρυτίδες; Παραμένουν γοητευτικές παρά την ηλικία τους!

Κακά γεράματα

Οι ιστορικές πινακίδες που είδαμε παραπάνω είναι αν μη τι άλλο καλοστεκούμενες παρά την ηλικία τους. Άλλες, ορισμένες μάλιστα νεότερες, δεν είχαν την ίδια τύχη. Μάλλον είναι θέμα γονιδίων, δεν εξηγείται αλλιώς…

Ξεκινάμε με μια σειρά άτυχων πινακίδων μετα-ολυμπιακής περιόδου, της γενιάς της κρίσης σαν να λέμε. Οι συγκεκριμένες έχουν την ιδιοτυπία ότι δεν είναι ενιαία κομμάτια αλλά συντίθενται από λεπτές παράλληλες λωρίδες, με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο επιρρεπείς στην… αποσύνθεση. Επίσης, ξεφλουδίζουν πιο εύκολα όταν κάθονται στον ήλιο. Ένα αντηλιακό ρε παιδιά χάθηκε να τους βάλετε, δεν τις λυπάστε;

Συνεχίζουμε με μερικές πινακίδες από τον Βύρωνα, προσφορά του Μπάμπη Σκυργιάννη, αγαπημένου καθηγητή από τον Βόλο, τον οποίο ξαναβρήκα μετά από 20 χρόνια με αφορμή τη λειτουργία αυτής της στήλης. Άλλο ένα καλό που μου έφερε ο παράδρομος!

Καλές πρακτικές στο μετρό

Εντάξει, στους δρόμους τα έχουμε κάνει ψιλοσκατά, είναι προφανές. Κάτι ο ήλιος που έχει γίνει επικίνδυνος, κάτι οι βανδαλισμοί, την περνάνε ζόρικα οι αδέσποτες πινακίδες. Πάμε στη θαλπωρή του μετρό, να δούμε πώς τη βγάζουν εκεί τα οικόσιτα ξαδερφάκια τους.

Η διεθνής εμπειρία

Οκ, εδώ το έχουμε τερματίσει. Τι λέτε να πάμε να δούμε κανένα παράδειγμα από τον υπόλοιπο κόσμο, μήπως εμπνευστούμε;

Αγαπημένε μου αναγνώστη δέσε τη ζώνη σου (του παντελονιού, μην πέσει και γίνουμε ρεζίλι μέσα στο αεροπλάνο) και πάμε να ταξιδέψουμε σε μέρη εξωτικά.

Σε άλλα εξωτικά μέρη, με περισσότερο κρύο, έχουν μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, όπως θα δούμε στην εικόνα αυτής της αυτοσχέδιας πινακίδας από την Ισλανδία, προσφορά του πολυταξιδεμένου φίλου Θοδωρή.

Από τη μία πλευρά χαμογελαστός ιμότζης, από την άλλη δεινόσαυρος. Τι να εννοεί ο Ισλανδός ποιητής; Σχολιάστε ελεύθερα!

Ας πάμε σε ένα πιο μπανάλ μέρος τώρα. Άμστερνταμ. Ωραία πόλη, τακτοποιημένη, κουκλίστικη. Ποδήλατα παντού, αν δεν προσέξεις σε έχουν πατήσει για πλάκα. Ο σχεδιασμός του δημόσιου χώρου είναι κατά κανόνα εξαιρετικός, ομοίως και η σήμανση. Αλλά καμιά φορά η επιθυμία θέσπισης κανόνων για όλα ξεπερνάει το μέτρο…

Στο σούπερ μάρκετ

Ας αλλάξουμε όμως κλίμα. Επιστροφή στα πάτρια εδάφη, με μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ γιατί έχουμε ξεμείνει από προμήθειες μετά από τόσα ταξίδια.

Για να λέμε και τα θετικά και να μη θεωρηθεί ότι κάνω δυσφήμιση, μιλάμε για σουπερμαρκετάρα, από αυτά που πουλάνε μέχρι και ψυγεία, ωραίο και άνετο, με μεγάλους διαδρόμους, χαίρεσαι να ψωνίζεις ένα πράγμα (εντάξει, υπερβάλω λίγο). Αλλά ρε παιδιά, πριν κρεμάσετε τις πινακίδες, ρίχνετε και μια ματιά τι γράφουν πρώτα…

Αποφώνηση

Μετά από αυτή την περιπλάνηση στα πέρατα –και τα τέρατα– του κόσμου, θα κλείσουμε με την περιφέρεια Αττικής. Πλάκα πλάκα, δεν την έχουμε περιλάβει ποτέ σε αυτήν τη στήλη, συνήθως ο δήμος Αθηναίων τα ακούει… Ε, ας αρχίσουμε να το διορθώνουμε αυτό!

Λοιπόν, αγαπημένε μου αναγνώστη, ξέρεις τι έχω καταλάβει μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης και παρατήρησης; Ότι κανείς δεν δίνει δεκάρα! Ή, όπως λέει και το μαγαζί στον Βύρωνα, που μου έστειλε ο Μπάμπης…

Κάπου εδώ θα σε αφήσω αγαπημένε μου αναγνώστη. Ελπίζω να σου κράτησα συμπαθητική συντροφιά αυτόν τον τελευταίο χρόνο, εγώ πάντως πέρασα όμορφα (και βγαίνει και στον κόσμο όπως λένε στα πρωινάδικα).

Καλά να είμαστε και να τα πούμε σύντομα στο δεύτερο κεράκι!

Με αγάπη,

Ο μικρός κυκλοφοριολόγος