Αγαπημένε μου αναγνώστη χαίρε. Σήμερα θα σου διηγηθώ μια ιστορία καθημερινής Αθηναϊκής σαπίλας, από το τιμόνι του οδηγού αυτή τη φορά.

Καταρχάς να σου πω ότι αποφεύγω μετά βδελυγμίας να οδηγώ στην πόλη, ιδίως τις καθημερινές. Για καλή μου τύχη το σπίτι μου και η δουλειά μου βρίσκονται within walking distance που λέμε και στο χωριό, οπότε το κόβω ποδαράτο. Κάνω και «γυμναστική», γλιτώνω και το μπλέξιμο με τα πρωινά υπερφορτωμένα δρομολόγια των ΜΜΜ, με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.

Έλα όμως που κάποιες φορές προκύπτει η ανάγκη να πάρω το αμάξι για κάποια δουλειά, συνήθως όταν εμπεριέχει κάποιου είδους κουβάλημα βαριών αντικειμένων ή καμιά φορά τη μετακίνηση ενός ηλικιωμένου συγγενή σε γιατρό ή νοσοκομείο – ευχάριστα πράγματα δηλαδή.

Κάπως έτσι, για ένα κουβάλημα, αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω το αμάξι την προηγούμενη Παρασκευή, για μια διαδρομή από τα Εξάρχεια στο Παγκράτι και τούμπαλιν. Το πρώτο σκέλος ήταν παραδόξως ικανοποιητικό, για καλή μου τύχη απέφυγα μάλλον την πρωινή αιχμή, άσε που βρήκα να παρκάρω στο Παγκράτι χωρίς να χρειαστεί να κάνω ούτε μια έξτρα γύρα. Τέτοια τάξη τέτοια αλφαδιά, με συγκίνησε.

Η αχλάδα όμως είχε πίσω την ουρά. Εδώ που τα λέμε θα ήταν παράδοξο να την είχε μπροστά, δεν φαίνεται πολύ βολικό στο περπάτημα, τέλος πάντων, κλείνει η παρένθεση. Επιστρέφοντας το μεσημέρι, βρίσκομαι να κατηφορίζω τη Βασ. Κωνσταντίνου προσπαθώντας να κινηθώ προς Σύνταγμα και από εκεί, μέσω Πανεπιστημίου, προς Εξάρχεια. Και συνειδητοποιώ ότι για μια τόσο κοντινή απόσταση –ένα Ζάππειο μας χώριζε, με τα πόδια θα είχα φτάσει σε 5 λεπτά στην Αμαλίας– έπρεπε να φτάσω μέχρι την αρχή της Συγγρού. Ο λόγος, γνωστός σε όλους υποθέτω. Η φανταστική ιδέα πεζοδρόμησης της Βασ. Όλγας, που αποφάσισε να υλοποιήσει ο φωστήρας πρώην δήμαρχος με τις ευλογίες του υπουργείου πολιτισμού. Η οποία, για να μην αδικούμε μόνο τις αρχές, αποτελεί και χρόνιο αίτημα σοβαρών φορέων, όπως το ΕΜΠ. Τι να πω ρε γαμώτο, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς διάολο γίνεται τα μεγαλύτερα πρότζεκτ πεζοδρομήσεων να γίνονται για τους μοναδικούς δρόμους της πόλης που ήδη έχουν μεγάλα πεζοδρόμια… Τα ίδια και με την Πανεπιστημίου, με τη μεγαλεπήβολη πρόταση του Rethink Athens πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Ευτυχώς εκείνο δεν προχώρησε λόγω έλλειψης χρηματοδότησης – βέβαια, έμελλε να μας κάτσει ο μεγάλος περίπατος στην πορεία, little did we know back then…

Εντωμεταξύ, αυτοί που κάνουν αυτές τις φοβερές προτάσεις ποτέ δεν κάνουν σοβαρά τον κόπο να δουν τι γίνεται λίγο παρακάτω. Όπου παρακάτω, εννοώ τον επόμενο κόμβο, της Αρδηττού με τη Λεωφ. Βουλιαγμένης / Αθ. Διάκου. Όπου και εκεί, έχει απαγορευθεί 20 χρόνια τώρα η δεξιά στροφή προς Αμαλίας λόγω της διέλευσης του τραμ στη δεξιά λωρίδα της Αρδηττού. Άλλη φανταστική επιλογή η συγκεκριμένη χάραξη, τέλος πάντων, μην επεκταθούμε τώρα.

Σαν αποτέλεσμα, όλα τα οχήματα οδηγούνται προς την Αμαλίας μέσω της επόμενης διασταύρωσης, δηλαδή από την οδό Βούρβαχη με τη μεγάλη ανηφόρα και το μικρής διάρκειας φανάρι στη Συγγρού. Και όταν λέω όλα τα οχήματα, εννοώ όλα, δηλαδή και τα ΜΜΜ. Εν προκειμένω, τα τρόλεϊ 2, 4, 11 και το λεωφορείο 209 – όλα τους, κεντρικές γραμμές της πόλης που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχουν κάποιου είδους προτεραιότητα… Όχι κύριος, τον γύρο του κόσμου σε 80 ώρες και από την ανηφόρα της Βούρβαχη!

Εξυπακούεται ότι μέχρι να φτάσω στη Συγγρού και την αρχή της Αμαλίας στους στύλους του Ολυμπίου Διός έχει περάσει ένα γεμάτο δεκάλεπτο μέσα στην κίνηση – και αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση ότι ένα τμήμα της κίνησης αυτής έχει προκληθεί από τον κακό κυκλοφοριακό σχεδιασμό της πόλης.

Φτάνοντας στην Αμαλίας, βήμα σημειωτόν μέχρι το Σύνταγμα. Ορδές από μηχανάκια να ελίσσονται ανάμεσα στα αυτοκίνητα, καμιά κόρνα από εδώ, κανένα μπινελίκι από εκεί – αναμενόμενα πράγματα για Παρασκευή μεσημέρι δηλαδή. Κλείνω το παράθυρο και απολαμβάνω τη στιγμή ακούγοντας το εσχάτως αγαπημένο μου “Yes, I love my baby but she’s drunk all the time” και άλλες ομορφιές στο κασετόφωνο (εντάξει, είναι με usb, αλλά δεν μου βγαίνει να το πω «ηχοσύστημα», ακούγεται πολύ νεοπλουτό-ψωνίστικο).

Μπαίνω Πανεπιστημίου και η αριστερή λωρίδα στο ύψος της Μεγάλης Βρετανίας είναι μισοκλειστή. Ο λόγος, δύο αυτοκίνητα ψιλοτράκαραν και έχει μαζευτεί η τροχαία. Δεν είναι όλοι τόσο ψύχραιμοι μέσα στην κίνηση δυστυχώς. Μετά το φανάρι της Βουκουρεστίου πιάνω σιγά σιγά προς τα δεξιά, για να στρίψω πιο κάτω στη Ρήγα Φεραίου / Ασκληπιού. Λοξώς μπροστά μου, στη λεωφορειολωρίδα, ένα τρόλεϊ πασχίζει να γαντζωθεί από τις εναέριες γραμμές τροφοδοσίας έχοντας τεντώσει τους τρολέδες του όσο δεν πάει. Πόρκα μιζέρια σκέφτομαι, έβαλαν τις γραμμές πάνω από τη διπλανή λωρίδα για να αναγκάζουν τα τρόλεϊ να κάνουν διατάσεις κάθε μέρα.

Περνάω το φανάρι της Σίνα και αναλογίζομαι με θλίψη πόσο λάθος είναι η ανάποδη μονοδρόμηση της οδού μεταξύ Ακαδημίας και Πανεπιστημίου, η οποία παρέμεινε χωρίς κανένα λόγο μετά την κατάργηση του αντίρροπου λεωφορειόδρομου της Πανεπιστημίου. Έχοντας επιτέλους στρίψει στη Ρήγα Φεραίου φτάνω στο φανάρι της Ακαδημίας και αντικρίζω τιγκαρισμένη την αρχή της Ασκληπιού. Σταματάω τελευταία στιγμή πριν μείνω στη μέση της Ακαδημίας, κάτω από την αγαπημένη μου κάμερα «διαχείρισης κυκλοφορίας», και παινεύω τα ανύπαρκτα γένια μου για την προηγούμενη σκέψη μου περί της ανάγκης αλλαγής κατεύθυνσης της Σίνα, ώστε να υπάρχει άλλη μια εναλλακτική από την Πανεπιστημίου προς τη Σόλωνος.

Με τα πολλά μπαίνω επιτέλους στην Ασκληπιού και πέφτω πάνω σε ένα περίεργο σκουπιδιάρικο. Είναι χρώματος καφέ και πεντακάθαρο! Τι φάση; Να δεις που θα είναι κανένα καινούριο, για την ανακύκλωση οργανικών αποβλήτων. Και έτσι ήταν όντως. Λίγο πιο πάνω, στον Σκλαβενίτη Ασκληπιού με Διδότου, κάνει στάση και αδειάζει τον καφέ κάδο με χαρακτηριστική ραστώνη. Σιγά σιγά παιδιά, δεν υπάρχει λόγος βιασύνης. Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ποιος μαλάκας βγάζει τα σκουπιδιάρικα στο κέντρο της πόλης μεσημέρι Παρασκευής – και μάλιστα σε οδούς πλάτους μίας λωρίδας. Οι καφέ κάδοι μας μάραναν…

Το σκουπιδιάρικο ευτυχώς στρίβει αριστερά στην Αραχώβης και αφήνει το υπόλοιπο πεδίο ελεύθερο. Λίγο πιο πάνω βρίσκω θέση στην Ασκληπιού και παρκάρω, για να δώσω τέλος σε αυτόν τον μίνι γολγοθά. Ο καλός θεός του παρκαρίσματος με λυπήθηκε, όπως το πρωί στο Παγκράτι. Να είναι καλά, θα του ανάψω ένα φλας.

Κάπως έτσι, αγαπημένε μου αναγνώστη, κατέληξα σε ένα ρηξικέλευθο συμπέρασμα. Τελικά αυτή η πόλη προωθεί τη βιώσιμη κινητικότητα, και μάλιστα με πολύ έξυπνο, σχεδόν σατανικό τρόπο. Οι συνθήκες οδήγησης είναι τόσο απαράδεκτες που σε αναγκάζει να αφήσεις το αμάξι σπίτι και να μετακινηθείς με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Θα μου πεις ότι και οι άλλοι τρόποι είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, απαράδεκτοι. Δεν θα διαφωνήσω, αλλά ας κλείσουμε με θετικό τρόπο σήμερα, αρκετά γκρίνιαξα πάλι.

Σε ασπάζομαι,

Ο μικρός κυκλοφοριολόγος