Αγαπημένε μου αναγνώστη γεια σου. Τις προάλλες βρέθηκα στην Κυψέλη για να σαπορτάρω τη Λεμονιά, τη γυναίκα μου, που φτιάχνει διάφορα χειροποίητα μπιχλιμπίδια και συμμετείχε σε ένα μπαζάρ στη Δημοτική Αγορά.

Με την ευκαιρία αυτή, να της δώσω ένα μεγάλο credit από καρδιάς για πολλές από τις φωτογραφίες που βλέπεις κατά καιρούς στα άρθρα του παραδρόμου – συγκεκριμένα, τις φωτό που είναι τραβηγμένες μέσα από το αμάξι, από τη θέση του συνοδηγού. Με υπομένει βλέπεις χωρίς να σιχτιρίζει όταν της λέω «βγάλε ρε συ πληζ μια φωτό αυτή τη διασταύρωση, εκείνο το φανάρι, αυτή την πινακίδα» και ό,τι άλλη μαλακία μου κατέβει στο κεφάλι εκείνη την ώρα, και αυτό το εκτιμώ δεόντως. Επίσης, το διευκρινίζω για να μη με κράξεις ότι τραβάω φωτογραφίες οδηγώντας. Είπαμε, να μην κάνουμε αυτά που κατηγορούμε.

Η Κυψέλη αγαπημένε μου αναγνώστη είναι η πατρίδα μου, είναι το μέρος όπου γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια μέχρι τη δευτέρα γυμνασίου που μετακομίσαμε στο ξενέρωτο Κάτω Χαλάνδρι, οπότε έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Είναι το μέρος όπου πρωτοπαρατήρησα την πόλη και τους δρόμους της, τα αυτοκίνητα και τα τρόλεϊ. Και είναι η περιοχή όπου έμαθα από πρώτο χέρι –για την ακρίβεια δεύτερο, δηλαδή από τη μάνα μου, μιας και προφανώς δεν οδηγούσα σε εκείνη την τρυφερή ηλικία– πόσο δύσκολο είναι το παρκάρισμα στην Αθήνα. Βλέπεις, το πρόβλημα στάθμευσης στην Κυψέλη ήταν υπαρκτό και μεγάλο ήδη από τα 80s και τα early 90s, τότε που σε πολλές γειτονιές ακόμα πάρκαρες όπου γούσταρες, λες και ήσουν στο χωριό τρόπος του λέγειν.

Πριν περάσουμε στα κυκλοφοριακά μας, να πω ότι είναι πολύ συμπαθητικός ο χώρος της Δημοτικής Αγοράς. Ευάερος, ευήλιος, διαμπερής, σαν τα καλά διαμερίσματα στις αγγελίες. Λειτουργεί βέβαια σαν ένα μικρό mall γειτονιάς, αποστειρωμένο από κοινωνικές δομές και πρωτοβουλίες κατοίκων που υπήρχαν πριν από καμιά 15αριά χρόνια, αλλά οκ, τουλάχιστον λειτουργεί, είναι καθαρή και φροντισμένη, ας μην αρχίσουμε τη γκρίνια τώρα. Ή μάλλον να την αρχίσουμε, αλλά να την εστιάσουμε στα δικά μας θέματα. Πάμε λοιπόν!

Μικροί καθημερινοί κακοί σχεδιασμοί

Ξεκινάμε με μια μικρή κακοτεχνία δημόσιου σχεδιασμού. Το φετίχ μου δηλαδή. Η διάβαση πεζών της Φωκίωνος Νέγρη στο ύψος της Ζακύνθου μπροστά στη Δημοτική Αγορά εκ πρώτης όψεως φαίνεται αξιοπρεπής, με τις εκατέρωθεν ράμπες ΑμεΑ που διαθέτει. Έλα όμως που κανείς δεν έκανε τον κόπο να περιορίσει με φυσικά μέσα το πλάτος της Ζακύνθου για να αποτρέψει τη στάση ή τη στάθμευση οχημάτων μπροστά (ή και πάνω) στον πεζόδρομο. Ούτε βέβαια σκέφτηκε να ορίσει μια παρόδια θέση τροφοδοσίας για την εξυπηρέτηση των καταστημάτων της Φωκίωνος, αλλά και της ίδιας της αγοράς.

Τι θα μπορούσε να γίνει για να είναι όλοι ευχαριστημένοι; Να μειωθεί το πλάτος της Ζακύνθου στο σημείο για να αποτρέπει τη στάθμευση πάνω στον πεζόδρομο και να προβλεφθεί εκεί στα πέριξ μια παρόδια θέση τροφοδοσίας. Στο τσακίρ κέφι, να τοποθετηθεί και μια υπερυψωμένη διάβαση πεζών με κυβόλιθους κατά μήκος του πεζοδρόμου για να τονίζει το σημείο και να αναγκάζει τα οχήματα να χαμηλώσουν ταχύτητα. Επειδή οι γνώσεις μου στο φώτοσοπ είναι επιεικώς απαράδεκτες, ζήτησα από το ΑΙ να με βοηθήσει λίγο με μια σχετική αναπαράσταση. Δεν το πέτυχε και 100% αλλά το πιάνεις το νόημα πιστεύω. Εντάξει, ας μην καίμε τσάμπα παραπάνω ενέργεια και νερό στο ΑΙ για αυτή τη μαλακία τώρα. Είπαμε, να μην κάνουμε αυτά που κατηγορούμε.

Μικρές καθημερινές αθηναϊκές καφρίλες

Στην πίσω πλευρά της αγοράς, επί της οδού Σύρου, παρατήρησα μια ομορφιά που θέλω να μοιραστώ μαζί σου αγαπημένε μου αναγνώστη. Εδώ δεν φταίει το κράτος, φταίει το στραβό μας το κεφάλι, που βαριόμαστε να κάνουμε έναν γύρο το τετράγωνο και πάμε γιόλο, ανάποδα στον μονόδρομο, γιατί έτσι.

Το μετρό τον χαβά του

Μιας και βρεθήκαμε στην Κυψέλη, να πιάσουμε λίγο και την επικαιρότητα. Λίγες εκατοντάδες μέτρα από την αγορά, προς την Κυψέλης και τη Σπετσών, η γνωστή ιστορία με τα κτίρια που υπέστησαν καθίζηση εξαιτίας της διέλευσης του μετροπόντικα. Το πρόβλημα έγινε γνωστό στις αρχές Απριλίου και στις 8 Μαΐου οι εργασίες διάνοιξης της σήραγγας ευτυχώς σταμάτησαν μέχρι νεοτέρας. Δηλαδή, μέχρι να γίνουν οι αυτοψίες και να συνταχθούν οι τεχνικές εκθέσεις για το τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.

Φτάσαμε τέλη Σεπτέμβρη και το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων του πανταχού παρόντος και τα πάντα πληρούντος ΤΕΕ ακόμα αναμένεται. Εντωμεταξύ, οι πραγματογνωμοσύνες των μηχανικών που εκπροσωπούν τους κατοίκους, οι οποίες παραδόθηκαν στην εισαγγελία από τον δήμαρχο Αθηναίων, κάνουν λόγο για σοβαρές καθιζήσεις, σχεδόν τέσσερις φορές πάνω από το όριο ασφαλείας, λένε ότι τα κτίρια γέρνουν και πως είναι απαραίτητη η εκπόνηση μελετών στατικής επάρκειας και αποκατάστασης για όλες τις πολυκατοικίες. Ενδιαμέσως, ο πρόεδρος της Ελληνικό Μετρό παραιτήθηκε, για να μάθουμε λίγες μέρες αργότερα ότι προσλήφθηκε ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην Ολυμπία Οδό (οι καλοί δεν χάνονται σε αυτή τη χώρα), ο γνωστός υφυπουργός υποδομών Ταχιάος δήλωσε στον ΑΝΤ1 ότι δεν θα νοίκιαζε σπίτι στα συγκεκριμένα κτίρια, για να ανασκευάσει λίγο αργότερα ότι το είπε με αίσθημα ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης απέναντι στους κατοίκους, στο δημοτικό συμβούλιο έγινε ένας χαμός για το θέμα και κανείς δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι. Μα πόσο Ελλάδα!

Σε περίπτωση που ανησυχούσες πάντως, θέλω να σε καθησυχάσω λέγοντας ότι τα πριμ ταχείας υλοποίησης καταβάλλονται κανονικά στην ανάδοχο κοινοπραξία, παρόλο που το έργο έχει πάρει επίσημα παράταση τριών ετών, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2032 (σπόιλερ αλέρτ, δεν υπάρχει περίπτωση να τηρηθεί ούτε αυτή η προθεσμία). Βλέπεις, φταίει το κράτος που καθυστερεί τις απαλλοτριώσεις και τις προπαρασκευαστικές ενέργειες, η ΕΥΔΑΠ που είχε ξεχάσει από πού περνάει ο κεντρικός αγωγός στο Γουδή, οι κάτοικοι και οι εφοπλιστές που κάνουν προσφυγές, η κακιά μας η μοίρα και άλλα πολλά, ποτέ όμως ο ανάδοχος. Α, όλα κι όλα. Μα πόσο Ελλάδα (δις)!

Και μια δόση ιστορίας για το κλείσιμο

Πίσω στη Δημοτική Αγορά, στις δύο πλευρές του κτιρίου καταμεσής στον φρεσκοβαμμένο τοίχο, φιγουράρουν δύο σφυροδρέπανα και η αναγραφή ΚΚΕ. Μην ανησυχείς αγαπημένε μου αναγνώστη, δεν έγινε επανάσταση των μπολσεβίκων όσο έτρεχες να προλάβεις τα deadlines της δουλειάς, είναι δύο τοιχογραφίες από την εποχή των Δεκεμβριανών που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών συντήρησης του χώρου, όπως μας πληροφορεί το σάιτ της Δημοτικής Αγοράς.

Μια φίλη που ζει στη γειτονιά μάς είπε βέβαια ότι οι τοιχογραφίες ήταν μεγαλύτερες και αρχικά ήθελαν να τις ασβεστώσουν εντελώς, αλλά μετά από αγώνα διασώθηκαν τουλάχιστον τα δύο σφυροδρέπανα. Ας είναι. Φτάνει πια με τις μνήμες του εθνικού διχασμού κύριοι, ζήτω η νεοφιλελεύθερη σούπα της ύστερης μεταπολίτευσης. Τα deadlines να είναι καλά, μην ασχολείστε με τα υπόλοιπα.

Σε φιλώ, τρέχω να προλάβω τα deadlines μου!

Ο μικρός κυκλοφοριολόγος