Αγαπημένε μου αναγνώστη γεια σου και χαρά σου, είμαι και πάλι κοντά σου! Επανέρχομαι μετά από ένα διάστημα απουσίας – που έφτασε τον ενάμιση μήνα πλάκα πλάκα, πώς περνάει ο καιρός, ε;

Δεν θα προσπαθήσω να βρω φτηνές δικαιολογίες για τούτο το ατόπημα – πλάκωσε πολλή δουλειά (για καλή μου τύχη όχι), αρρώστησε το καναρίνι μου (δεν έχω), πέθανε η γιαγιά μου (κοντεύουν 12 χρόνια), με απήγαγαν εξωγήινοι (ευτυχώς ούτε γήινοι). Όχι, όχι, αν μη τι άλλο η σχέση μας βασίζεται στην ειλικρίνεια. Οπότε απλά θα σου πω ότι τρόμπαρα και ελπίζω να με κατανοήσεις. Άνθρωποι είμαστε, δικαιούμαστε –μάλλον οφείλουμε στους εαυτούς μας– να τρομπάρουμε πού και πού, αλλιώς δεν βγαίνει το πράγμα.

Το λοιπόν, η σημερινή μας βόλτα θα συνδυάσει κέντρο και προάστια. Φύγαμε!

Η αξία του παραδρόμου

Θα ξεκινήσουμε παινεύοντας λίγο τα γένια που δεν έχουμε. Και θα πούμε μερικά καλά λόγια για τον παράδρομο – αυτόν που δάνεισε το όνομά του σε τούτη εδώ τη στήλη, του το οφείλουμε νομίζω.

Και τι καλύτερο παράδειγμα από τη Λεωφόρο Μεσογείων, για να δούμε στην πράξη την αξία του παραδρόμου. Ο οποίος παράδρομος, στην προκειμένη περίπτωση, εκτείνεται στο ρεύμα ανόδου, στην πλευρά του Χολαργού, από την Εθνική Άμυνα έως το Νομισματοκοπείο. Ο ίδιος ο παράδρομος είναι ψιλομπάχαλο, με παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια και ανεξέλεγκτες προσβάσεις παρόδιων καταστημάτων. Τουλάχιστον όμως η παρουσία του προστατεύει το κύριο ρεύμα της λεωφόρου από αυτές τις κακοτοπιές, εξασφαλίζοντας ικανοποιητικές συνθήκες κυκλοφορίας.

Τουναντίον (μα πώς τα λέτε πάλι κύριε πρέσβη), δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο για το υπόλοιπο τμήμα της λεωφόρου – τουτέστιν (τι με έπιασε σήμερα;) όλο το ρεύμα καθόδου, καθώς και το ρεύμα ανόδου εντός του Δήμου Αγίας Παρασκευής. Το απόλυτο χάος, ειδικά μετά την πλατεία Αγίας Παρασκευής όπου υπάρχει κανονική κατάληψη της λεωφορειολωρίδας από σταθμευμένα οχήματα, αν και τα υπόλοιπα σημεία δεν πάνε πίσω. Όποιοι έχετε οδηγήσει στην περιοχή, ξέρετε σε τι αναφέρομαι. Και κάπως έτσι μειώνεται η κυκλοφοριακή ικανότητα του βασικού οδικού δικτύου και δημιουργούνται μποτιλιαρίσματα και η πόλη αποκτά μια εσάνς από Κάιρο, αλλά χωρίς την αγορά του Αλ Χαλίλι όπου πουλάν τα δυο σου χείλη, κίνηση και κόρνες μόνο.

Αβίωτη κινητικότητα

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για τη βιώσιμη κινητικότητα, η οποία, σύμφωνα με τη σχετική ιστοσελίδα του ΕΜΠ, «σημαίνει αλλαγή στην κυριαρχία του αυτοκινήτου στις πόλεις, σημαίνει περισσότερο περπάτημα, περισσότερο ποδήλατο, περισσότερη δημόσια συγκοινωνία, χαμηλότερες ταχύτητες και ενίσχυση των ήπιων μέσων κοινής χρήσης».

Διαβάζοντας τα παραπάνω, το μυαλό όλων πηγαίνει αυθόρμητα στην οδό Ασκληπιού. Τι, όχι; Επειδή βλέπω ένα ειρωνικό χαμόγελο να σχηματίζεται στα δυο σου χείλη (αυτά που ήθελα να αγοράσω στο Αλ Χαλίλι αλλά δεν είχα αρκετές λίρες και πήρα τελικά έναν αργιλέ), θα σου δείξω ένα εξαιρετικό παράδειγμα σχεδιασμού ήπιας κυκλοφορίας και θα καταπιείς τη γλώσσα σου.

Μετά από αυτές τις εικόνες – δυο χιλιάδες λέξεις και βάλε – ας αφήσουμε ήσυχη την οδό Ασκληπιού. Πάμε να δούμε δύο σημεία που είχαμε σχολιάσει σε ένα παλιό επεισόδιο, όταν μιλούσαμε για τον κανόνα των 3,5 και 1,5 μέτρων.

Περίπτωση πρώτη: Λεωφόρος Βασ. Κωνσταντίνου, στο ύψος της Ερατοσθένους. Ένα τραγικό πεζοδρόμιο το οποίο κανείς δεν τολμά να διαπλατύνει σε βάρος της φαρδιάς και άχρηστης διαχωριστικής νησίδας. Έχετε ξαναδεί μποτιλιάρισμα πεζών; Et voila!

Περίπτωση δεύτερη: Ζωοδόχου Πηγής και Ακαδημίας. Κάποιος καλός άνθρωπος αποφάσισε να τοποθετήσει έναν κώνο για να αποτρέψει το παράνομο παρκάρισμα που προσελκύει η λανθασμένη διατομή της οδού. Δεν το πέτυχε και πολύ αισθητικά αλλά τουλάχιστον φαίνεται να λειτουργεί η παρέμβαση.

Έχω μερικά ακόμα διαμαντάκια να μοιραστώ μαζί σου αγαπημένε μου αναγνώστη, αλλά λέω να τα αφήσω για την επόμενη εβδομάδα, μη μας πέσει βαρύ το σημερινό επεισόδιο μετά από τόσον καιρό νηστείας.

Σε φιλώ και υπόσχομαι να τα λέμε πιο συχνά!

Ο μικρός κυκλοφοριολόγος