Αγαπημένε μου αναγνώστη χαίρε. Αλλαγή σκηνικού αυτή τη φορά –και για πρώτη φορά στην ιστορία του παραδρόμου– με ένα δευτεριάτικο επεισόδιο στη θέση του καθιερωμένου κυριακάτικου ραντεβού μας. Μη ρωτάς το γιατί – ούτε και το γατί. Το σημαντικό είναι ότι το περιεχόμενο παραμένει προσηλωμένο σε αυτό που όλοι αγαπήσατε (ή έχετε πλέον σιχαθεί), τις ομορφιές της φιλόξενης πόλης μας!

Μαύρε μου Μιχάλη

Οδός Μαυρομιχάλη. Ένας από τους ωραιότερους δρόμους των Εξαρχείων. Ο λόγος, όπως και η ευτυχία του ποιητή, είναι ζήτημα ύψους. Τουτέστιν, χαμηλή κυκλοφορία και χαμηλά κτίρια, δημιουργούν μια σχετικά ανθρώπινη αίσθηση στους διαβάτες. Τουλάχιστον σε σχέση με τις παράλληλες κεντρικές οδούς Χαριλάου Τρικούπη και Ιπποκράτους που είναι χέσε μέσα Πολυχρόνη από κάθε άποψη.

Παρόλα αυτά, μια προσεκτική ματιά στην οδό Μαυρομιχάλη μπορεί να σας αποκαρδιώσει. Ένας δρόμος εντελώς αφρόντιστος, με πολύ στενά πεζοδρόμια, χωρίς διαβάσεις, με επικίνδυνες διασταυρώσεις, λάθος χωροθέτηση της παρόδιας στάθμευσης, μια ομορφιά σου λέω. Το μόνο πράγμα που θυμάμαι να έχουν κάνει στην οδό τα τελευταία χρόνια είναι μια φανταστική ασφαλτόστρωση κάπου το 2016, μπορεί το 2017 – ακριβώς δεν το θυμάμαι και δεν θέλω να σας γελάσω.

Κάτι ήταν κι αυτό θα μου πεις, τουλάχιστον έπαψε να είναι καρόδρομος. Ναι οκ. Φτάνει όμως ρε παιδιά με αυτές τις εντελώς ξενέρωτες, άνευ φαντασίας, εργολαβικές δουλειές των ασφαλτοστρώσεων και αντικαταστάσεων πεζοδρομίων που αλλάζουν τα φθαρμένα υλικά αλλά κατά τα άλλα αφήνουν τους δρόμους όσο χάλια ήταν και πριν από λειτουργικής άποψης. Τόσο δύσκολο είναι να υπάρξει μια στοιχειώδης αναβάθμιση των διασταυρώσεων και των διαβάσεων, μια καλύτερη οργάνωση της παρόδιας στάθμευσης και τα ρέστα;

Δεν θα σας φορτώσω με ένα οδοιπορικό κατά μήκος της οδού, μην ανησυχείτε. Θα σας δείξω μόνο ένα πολύ χαρακτηριστικό σημείο που συγκεντρώνει όλα τα παραπάνω προβλήματα, τη διασταύρωση με την οδό Ισαύρων. Όσα θα δείτε στις επόμενες φωτό, φανταστείτε τα με παραλλαγές σε μήκος περίπου 1,5 χιλιομέτρου, από την Ακαδημίας έως την Αλεξάνδρας και βγάλ’τε τα συμπεράσματά σας.

Μαυρομιχάλη Ισαύρων έλλειψη σήμανσης
Διασταύρωση Μαυρομιχάλη και Ισαύρων, πρόσβαση από την πλευρά της Μαυρομιχάλη. Παντελής απουσία σήμανσης, η οποία δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους οδικής ασφάλειας, καθώς βάσει του ΚΟΚ προτεραιότητα έχει η οδός Ισαύρων που έρχεται από δεξιά παρόλο που από λειτουργικής άποψης αυτό δεν δικαιολογείται (κλασική περίπτωση για να κοπείς σε εξετάσεις διπλώματος οδήγησης δηλαδή). Άλλο λάθος, η στάθμευση οχημάτων στην αριστερή πλευρά μετά τη διασταύρωση, που δυσχεραίνει τη δεξιά στροφή από την Ισαύρων. Για τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια και διαβάσεις ας μην μιλήσουμε καν.
Μαυρομιχάλη κρυμμένη πινακίδα
Σε περίπτωση που ψάχνατε την πινακίδα απαγόρευσης δεξιάς στροφής… Ιδού, απλά είναι λίγο ντροπαλή και κοιτάει προς τον τοίχο! Αν αναρωτιέστε, είναι έτσι εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον…
Ισαύρων Μαυρομιχάλη έλλειψη σήμανσης
Η πρόσβαση της οδού Ισαύρων. Μία από τα ίδια και εδώ, πινακίδα ούτε για δείγμα, πάμε με το ένστικτο. Έξτρα προβλήματα, το απαράδεκτο πλάτος λόγω εκατέρωθεν στάθμευσης και η λάθος τοποθέτηση των κάδων πριν από τη διασταύρωση.

Ακριβό μου αεροδρόμιο

Ας αλλάξουμε λίγο κλίμα, να φύγουμε από την τσιμεντένια κλεισούρα του κέντρου και να πάμε μια βόλτα στην τσιμεντένια ανοιχτωσιά του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος (το όνομα νομίζω είναι ισπανικό).

Θα μου πείτε τώρα, το αεροδρόμιο τι σε πείραξε ρε κυκλοφοριολόγε; Χμ, κάτσε να σκεφτώ… Είναι ψυχρό και βαρετό, όχι ιδιαίτερα λειτουργικό, έχουν στριμώξει διάφορες εμβόλιμες πύλες αναχώρησης ανάμεσα στις «κανονικές» για να εξυπηρετούνται περισσότερες πτήσεις (και να συσφίγγουν τις σχέσεις τους οι επιβάτες), για να μην πούμε για τις καθυστερήσεις που προκύπτουν ακριβώς λόγω του μεγάλου αριθμού πτήσεων. Αλλά όχι, δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου.

Το πρόβλημά μου είναι η φανταστική ιδέα χρέωσης των οχημάτων που περιμένουν να αποβιβάσουν ή επιβιβάσουν επιβάτες εφόσον παραμείνουν πάνω από 10 λεπτά. Και καλά στις αναχωρήσεις, πες ότι 10 λεπτά είναι αρκετά για να παρκάρεις, να ανοίξεις το πορτ μπαγκάζ, να βγάλεις τις βαλίτσες, να ευχηθείς καλό ταξίδι στον άνθρωπό σου (χωρίς πολλούς πολλούς εναγκαλισμούς, μην γίνεστε μελοδραματικοί, ένα ταξίδι είναι, δεν πάει και στο μέτωπο), να ξεπαρκάρεις και να φύγεις. Οκ.

Στις αφίξεις όμως; Σας έχει τύχει ποτέ να περιμένετε λιγότερο από 10 λεπτά για να παραλάβετε τον άνθρωπο που περιμένετε; Κάτι θα έχει καθυστέρηση η πτήση, κάτι θα θυμηθούν να κάνουν έλεγχο κινητήρων μόλις προσγειωθεί το αεροπλάνο, κάτι θα αργήσει το λεωφορειάκι (δεν πιστεύω να θέλετε και φυσούνες τώρα), κάτι θα αργήσουν οι βαλίτσες… Πόιντ μπίινγκ, δεν υπάρχει περίπτωση να το πετύχεις σωστά και να έχεις τελειώσει μέσα σε ένα δεκάλεπτο. Εκτός αν πας σκοπίμως μισή ώρα αργότερα στο αεροδρόμιο, διακινδυνεύοντας να περιμένει ο δικός σου σαν τον μαλάκα στην (όχι πολύ πιθανή βεβαίως) περίπτωση που η όλη καθυστέρηση είναι τελικά μικρότερη.

Ελ. Βενιζέλος αναχωρήσεις χρέωση στάσης
Αεροδρόμιο, επίπεδο αναχωρήσεων. Αριθμημένες θέσεις στάσης στη δεξιά πλευρά του δρόμου και η σχετική πινακίδα που μας θυμίζει ότι πρέπει να βιαστούμε.
Ελ. Βενιζέλος αφίξεις χρέωση στάσης
Αεροδρόμιο, επίπεδο αφίξεων. Αριθμημένες θέσεις στάσης και χαριτωμένα πορτοκαλί κολωνάκια στην αριστερή πλευρά του δρόμου.

Υποτίθεται ότι το μέτρο προσπαθεί να επιλύσει το (υπαρκτό και χρόνιο για να είμεθα ειλικρινείς) πρόβλημα της στάσης/στάθμευσης οχημάτων στο αεροδρόμιο (ιδίως στο επίπεδο των αφίξεων) αποτρέποντας τους οδηγούς από το να σταθμεύουν πολλή ώρα στο σημείο, αναγκάζοντας άλλους να διπλοπαρκάρουν και να δημιουργείται το γνωστό αγαπημένο μπάχαλο. Εντάξει, δεκτόν. Αλλά μόνο 10 λεπτά δωρεάν ρε μάγκες; Και μετά χρέωση 5 € μέχρι το εικοσάλεπτο και 1 € το λεπτό από εκεί και πέρα; Κάποιος κακεντρεχής (όχι εγώ) θα έλεγε ότι αυτό είναι απλή αισχροκέρδεια…

Ελ. Βενιζέλος εισιτήριο στάσης
Το σχετικό εισιτήριο, για του λόγου το αληθές…

Μία φορά την πάτησα αγαπημένε μου αναγνώστη και το έσταξα το ταλιράκι μου. Την επόμενη, είχαν γνώση οι φύλακες. Απλά πάρκαρα έξω από το αεροδρόμιο, στον παράδρομο πριν το roundabout του εμπορικού πάρκου, και περίμενα τηλεφώνημα για να πάω στον χώρο των αφίξεων την τελευταία στιγμή αποφεύγοντας τις κακοτοπιές. Όλος ο παράδρομος ήταν γεμάτος οχήματα που είχαν την ίδια ιδέα (γιατί τι είναι η πατρίδα μου αν όχι πολυμήχανη σε τέτοια θέματα;), όπως ήταν και το αντίστοιχο σημείο ακριβώς πριν την είσοδο του χώρου των αφίξεων. Με άλλα λόγια, μεταθέσαμε το πρόβλημα λίγο παραέξω και όλα καλά – δεν έχω λόγια. Τάξη και αλφαδιά!

Με αυτά τα σοφά λόγια σε χαιρετώ αγαπημένε μου αναγνώστη. Ραντεβού την Κυριακή – ή μήπως τη Δευτέρα; Η αγωνία στο κατακόρυφο (καλά, μη φας)!

Ο μικρός κυκλοφοριολόγος